Bilgi sahibi olmak...

Ardından fikir sahibi olmak...

Kişileri bir kenara bırakıp...

Olaylara geniş bakıp...

Fikirlere ulaşmak...

Konuşmak...

Tartışmak...

Savunmak veya karşı çıkmak...

Hepsinin yolu bilgiden geçer.

O halde...

Önce bilgi...

Eğitim...

Doğru eğitim...

İyi eğitim...

İyilik üzerine...

İnsan olma merkezinde bir eğitim.

"Ben" merkezli düşünceden uzak...

"Biz" diyebilmek.

Önemli olan budur.

[*] [*] [*] [*]

Ne verir bize?

Hayatımızı kolaylaştırır...

Hırsımızı bir kenara bırakır...

Ona göre bir hayat sunar...

Yaşadıklarımıza seviniriz.

Kaçırdıklarımıza...

Yetişemediklerimize...

Gücümüzün yetmediğine ulaşmak için yan yollara...

Dahası yanlış yollara sapmayız.

Elde etmek istediklerimiz için sadece meşru yollardan yürürüz.

[*] [*] [*] [*]

Yalan...

Dedikodu...

Karalama...

İftira...

Rüşvet...

Torpil...

Bunlar bir bölümü.

Biraz gücü olanlar...

Bunu geliştirmek...

Dünyaya daha sağlam tutunmak için...

Milletin kendine verdiği imkanı...

Devletin verdiği makamı...

Kazandığı parayı...

Bu yolda harcama gayreti içerisinde olurlar.

Bir bölüm böyle...

Daha acziyet içerisinde olanlar...

Onlar başka yol denerler.

Kendilerini anlık...

Günlük uyuştururlar.

Geçici hava ve hevesler...

Mutluluk verici şeyleri denerler.

Uyanınca, her şey biter.

Yeniden başlarlar.

[*] [*] [*] [*]

Çözüm...

İnsan olmak...

İslam olmak...

İman sahibi olmak...

[*] [*] [*] [*]

Tüm bunlar esasında bizde var.

Yaratılışımızda var.

Reçetesi var bu hastalığın...

[*] [*] [*] [*]

Nerede yanılıyoruz?

Ufkumuz açıldıkça...

İmanımız zayıflıyor.

O zayıfladıkça, insanlıktan uzaklaşıyoruz.

Sonra hırsımızla baş başa kalıyoruz.

[*] [*] [*] [*]

Önce zorunlu ihtiyaçlar...

Uyandırıyoruz...

İyi kıyafet...

Otomobil...

Ev...

Yetmiyor.

Çocuklara da lazım...

Onlar tamam.

Hanım...

Derken ev yetmiyor.

Yazlık lazım.

Bitmiyor ihtiyaçlar...

Ekmek bulamadığımız günleri unutuyoruz.

Akçakoca'da çorba...

İstanbul'da alışveriş...

Ankara'da bilmem ne restoran...

İhtiyaçlar bitmiyor.

Öyle bir uyandırmışız ki...

Artık yetişemiyoruz...

İmkanlar yetmiyor.

Ufaktan başlıyoruz çalmaya...

Masumca...

Mesaiden...

Yemekten...

İhaleden...

Derken çember genişliyor.

Suç ortakları buluyoruz.

Her şeyi olan...

Mutsuz insan...

İşin garibi...

Yapılan hatalar-yanlışlar mutlaka ayağa dolaşır.

Hurmalar-tırmalar misali...

[*] [*] [*] [*]

Sonuç...

Önce insan olmak...

Bilgi-fikir sahibi olmak gerek...

Sonrası kültür...

Yemek yemek bir kültürdür.

Varsa sende emaresi...

Açık büfede istediğini yersin.

Yiyemediklerine üzülmezsin...

Gözün doymuşsa...

O zaman mutlu olursun...

Başka yerlerde arama...