Eşi vefat etmiş.

İki çocukla ortada kalmış.
Kimi kimsesi yok.
İş-güç yok.
Gelir yok.
Muhtaç.
Eşinden kalan tek katlı bir betonarme bina.
O da yıkık dökük.
Rahmetlinin evi tamamlamaya imkanı olmamış.
Gücü nisbetinde bir ev yapmış.
Hani; başını sokacak kadar.
Üzerine yağmayacak kadar.
Geriye kalan miras da bu.
Ömrü sefalet içinde geçmiş.
Belki ölüm kurtuluş olmuş onun için.
Tabi amelince.
Orasını Allah bilir.
Geride kalanların ise sığındığı gölge başlarından gitmiş.
Yaslandıkları duvar çökmüş.
Adına ne derseniz deyin.
Edebi olarak kurulacak daha mükemmel cümleler var.
İşin başka yönü.
O başını aldı gitti.
İki çocuk ve anne…
Hayat devam ediyor.
Bir yerden başlamak lazım.
Apartman temizliği.
Gündelik işler.
Derken çözümü bulmuş.
Evin üzerinde çatı yok.
Hemen biraz profil.
Yardım eden bir usta.
Borç harç.
Biraz branda.
Birkaç pimaş boru.
Derken amatör bir sera.
Topraksız tarım.
Başlamış ürün yetiştirmeye.
Domates dene.
Salatalık nasıl olur?
Biberin hangi çeşidi olsun?
Patlıcan da olur mu?
Derken…
İş gelişmiş.
Ürettiğini konu komşuya…
Sonra mahalleye…
Ardından pazarın yolu görünmüş.
Bu arada eğreti sera da hizaya girmiş.
Evin çatı maliyetinden kurtuldular.
Hiç satmamış olsalar.
Yiyecek soruları yok.
Ellerine para geçiyor.
Çocuklar okuyor.
Akşamları…
Daha doğrusu okul haricinde annelerine yardım ediyorlar.
Sonuç;
İki çocuk üniversiteyi bu seranın parasıyla okuyor.
Evde bolluk var.
Bereket var.
Babadan kalan harabe, artık daha bir dik duruyor.
İnsanları daha başka bir özgüvenle karşılıyor.
Bina dile gelse;
- Ben bu kişileri sırtımda taşıyorum.
- Bağrıma bastım.
- Bunlara ben bakıyorum.
Vesaire… Diyecek.
Şimdilerde herkes mutlu.
Babasız ne kadar mutlu olunuyorsa.
O kadar mutlular.
Gülüp oynuyorlar.
Bal gibi geçiniyorlar.
Zaman zaman hayıflanıyorlar.
- Keşke rahmetli de bu günleri görebilseydi.
Kimi zaman kendilerini avutuyorlar.
- O bir yerlerden görüyordur…
Deyip bulutlara, gökyüzüne bakıyorlar.
İnşallah…
İnancımız da öyle.
Kabir ehline, geride bıraktıkları gösterilirmiş.
Eğer geride kalanlar hak yolunda ve doğru işlerin peşindeyseler.
Onlar rahat ederler.
Dereceleri bir kat artarmış.
Cennette mertebe yükselir.
Cehennemde iseler azap azalır.
Sonuç;
Niye yazdık?
İnsan isterse olur.
Tabii yüce mevlanın izniyle.