Nasıl kıydık?

Büyük emekler verdik.
Koruduk.
Kolladık.
Minik birer tohum olarak düştüler toprağa.
Boylarından büyük patladılar.
Yeşerdiler.
Boy verdiler.
Gün yüzüne çıktılar, üzerlerindeki toprağı atarak.
Su istediler.
Güneş istediler.
Emek istediler.
El bebek gül bebek besledik.
Boy verdiler.
Güçleri yetmedi.
Daha büyümek için destek istediler.
Destek verdik.
Tutundular.
Yükseldiler güneşe doğru.
Bazen elleri kaydı.
Ayakları sendeledi.
Kaçırdılar desteği avuçlarından.
Yan düştüler.
Yine de düştükleri yerden uzandılar güneşe.
Yere düşen gövdelerini kaldıramadılar.
Ancak tekrar uzandılar.
Büyüdüler.
Çiçek açtılar.
Meyve verdiler.
Salkım salkım oldular.
Yeşil yeşil.
Güneş tepelerinden vurdukça kızardılar.
Pembe pembe oldular.
Yetmedi.
Kızardılar.
Mis mis koktular.
Hem büyüdüler.
Hem çiçek açtılar.
Hem meyve verdiler.
Hepsini aynı anda yaptılar.
Bizden su istediler.
Sadece suladık.
Gerisi boş.
Kendi ayakları üzerinde durmasını bildiler.
Öyle de durdular.
Biz onları sevdik.
O kadar çok sevdik ki.
Sevdiğimizden içimize attık.
Nasıl?
Dallarından kopardık.
Tezgaha yatırıp yıkadık.
Dilim dilim doğradık.
Üzerine zeytinyağı döktük.
Hızımızı alamadık.
Bazen limon akıttık ciğerlerine.
Pul biber attık üzerlerine.
Başka bir güzel oldular.
‘Gık’ demediler.
Biz onlara kıydık.
Şişledik.
İçimize attık.
Hiç üzmediler bizi.
O güne kadar...

[*] [*] [*] [*]

Coşmuşlardı.
Salkım saçak olmuşlardı.
Elimize aldık makasları.
Daldık aralarına.
Kopardık hepsini dalından.
Hayata tutundukları bağlarını kestik ardından.
Tepelerini, vurduk.
Evlerini tepelerine yıktık.
Yine ‘gık’ demediler.
İşte o zaman üzüldük.
[*] [*] [*] [*]

Bizim serada yetiştirdiğimizi domatesler.
Hep böyle iyi niyetli.
Hep vefakar.
Hep masumdular.
Kötülüğe iyilik ile karşılık verdiler.
Sövene dilsiz, dövene elsiz.
Yunus misali.
İnsanın yedikleri, karakterine sirayet edermiş.
Ulular böyle söylediler.
Emek verdik.
Helal oldular.
Helal yedik.
Hırsa kapılmayalım.
Çocuklarımıza kıymayalım.
Az olsun, öz olsun.
Her zaman sofralarına helal lokma koyalım.
[*] [*] [*] [*]