Sürü çok olunca, bekçi de şart.
İyi köpek beslerdi rahmetli...
Sabah davarlar ahırdan çıkarken, onlar da davarın önüne geçerdi.
Yol boyu davarlara eşlik ederlerdi.
Otlağa varınca, belirli aralıklarla hayvanların etrafında dolaşırlardı.
Böyleydi hepsi...
Sanki çoban olmasa, davarın başında...
Otlatıp getirecekler.
Çağırınca gelirler.
Gönderince giderler.
Ne dersen, onu yaparlar.
Yaban hayvanı ararlar.
Varsa haber verirler, havlayarak...
Yoksa "yok" deyip bir kenarda yatmazlar.
Yine farklı tonda havlayarak haber verirler.
[*] [*] [*] [*]
Davarları saldık ormana...
Hakim bir yerden onları izliyoruz.
Hepsini göremiyoruz.
Orman kaba...
Onların da zil seslerini dinliyoruz.
Çaktırmadan yavaş yavaş sürüden ayrılanlara uzaktan bağırıyoruz.
- Heya meh...
Herkes kendini biliyor.
Yaptığını biliyor.
Hemen geri dönüyorlar.
Eğer ayrılan grup büyükse, söz dinlemiyorlar.
İki seçenek var;
Ya çoban gidip geri çevirecek.
Ya da çoban köpeği...
[*] [*] [*] [*]
Dedemin daha çok zağarı olurdu.
Çoban köpeği olduğu zamanları hatırlamıyorum.
Ancak çok eskiden varmış.
Zağarlar da çoban köpekleri gibi bakardı davarlara...
- Büyükbaba bu "Macar" neden bu kadar tüylü?
- Olsun, iyi köpektir.
- Nereden anlıyorsun iyi köpek olduğunu?
- Evini bekler. Sürüyü bekler. Etrafı kolaçan eder. Zararlı hayvan sokmaz. Ben ne dersem yapar.
- Böyle olunca iyi köpek mi oluyor?
- Evet...
- Kötü köpek nasıl oluyor?
- Sahibinin dediğini yapmaz. İşine, evine, görevine sahip çıkmazsa, o kötü köpektir.
Kötü köpek sürüye kurt getirir.
Sahibine zarar verir.
Hem kötü köpek, ekmek yediği kaba bile pisler.
[*] [*] [*] [*]
Hikaye bu...
Nihayetinde iyi de olsa, kötü de olsa ittir.
Amma, sahibi öldüğü zaman aylarca mezarının başında bekleyen itler gördüm.
Evlatları senede bir atasının mezarı başında Kuran okutmazken, bizim "it" dediklerimiz sadakatini gösterdi.
Sonuç;
Bir yerde iyi varsa...
Hep iyidir.
İçinde, işinde fesatlık, kin, kibir, benlik varsa, köpek olsun, insan olsun...
Ne yazar?
Şu bir gerçek; her iyi kendine yapar.
Her kötü de kendine yapar.
Sadece onlara sabır ve zulüm için verilen mühlet var.
Yüce Mevla bize iyilerden olmayı nasip eylesin.
Amin...
Bu işler düzelir mi?
Düzelir...
Hem de ip gibi düzelir.
Hazreti Ali Efendimiz, "İnsan uykudadır. Ölünce uyanır" buyuruyor.
Biz uyanınca, her şey düzelir.
Eğer uykuyu adabıyla yapmışsak...
Görevimizi yerine getirmişsek...
Uyanmak güzeldir.
Korkulu rüya görüyorsak, uyanmak güzeldir.
Dünya bir uyku kadar masum...
Bir rüya kadar sevimli...
Kabus gibi korkutucudur.
Kader var, kaza var.
Ancak, külli irade var, cüzi irade var.
Sonuç da bu dünya var.
Varsa, çok kafa yormaya ne gerek var?
- Burası kimin?
- Benim...
- Daha önce kimindi?
- Babamın...
- Ondan önce kimindi?
- Dedemin...
Bu böyle gidiyor.
- O zaman sen emanetçisin.
Anlamadı.
Çocuğuna sordum:
- Burası kimin?
- Benim torunlarımın emaneti...
Yorum sizin...
