Önce baş dönmesi&[#]8230;
Mide bulantısı&[#]8230;
Başka göstergeler de var.
Ardından doktor muayenesi&[#]8230;
Müjdeli haber&[#]8230;
- Bir şeyin yok.
- Eee bunlar niye?
- Güzel şeyler bunlar. Anne olacaksın.
İmkan varsa, baba adayı oradadır.
Yoksa müjdeli haber verilir.
Çağın kullandığı en hızlı iletişim aracı kullanılır.
Sonra kaygılı bir süreç başlar.
Aman&[#]8230;
Yorulma&[#]8230;
Düşme&[#]8230;
Dikkat et&[#]8230;
Aman ha&[#]8230;
Bir şey olmasın&[#]8230;
Normal aileler, bu işe büyük özen gösterir.
Kötü örnek de, örnek değildir.
Ardından sancılı bir süreç&[#]8230;
Anne, ikiz veya değişik sayılarda doğum yapabilir.
Sıra dışı gelişmeler&[#]8230;
Normali tek doğum yapar.
Baba beklerken dokuz doğurur.
[*] [*] [*] [*]
Bizde öyle olmuştu.
Birincisi; Yusuf&[#]8217;u beklerken dokuz doğurdum.
Kim bilir, belki on dokuz doğurdum.
Ama ortada çocuk yok.
Hanım bir doğurdu.
Yusuf oldu.
İbrahim&[#]8217;e sıra gelince farklıydı.
Telaşe mahal yok.
Her şey vakti, zamanı gelince olur.
Sancı başladı.
Çağırdık taksiyi&[#]8230;
Bindik.
Gittik hastaneye&[#]8230;
Gerisi, ben rahatım.
Hanımın bana yetişmesi için daha çok ekmek yemesi lazım.
Vakti, saati gelince her canlı doğar.
Ve ölür.
[*] [*] [*] [*]
Dönelim konumuza&[#]8230;
Doğumun ardından titiz bir bakım süreci...
Heyecan&[#]8230;
Mutluluk&[#]8230;
Uykusuz geceler&[#]8230;
Böyle devam eder.
Önce emekleme&[#]8230;
Ardından asıl mücadele başlar.
- Hele şu bir kendi ayakları üzerinde dursun.
Kollarından tutar, ayaklarının üzerine bastırırız.
Biraz bırakırız.
Dengesi bozulur&[#]8230;
Hemen tutarız.
Yeniden deneriz.
Destek de oluruz. .
- Çüve yavrum, çüve&[#]8230;
- Çüve&[#]8230; Çüve&[#]8230; Çüve&[#]8230;
Bunu hep üçlü söyleriz.
Neden?
Orasını bilmiyorum.
Düşecek olur.
Yakalarız.
Dengesini buluncaya kadar bu mücadele devam eder.
Yılmayız.
Alır bizi bir telaşe&[#]8230;
Bir ömür böyle geçer.
Çocuk &[#]8220;çüve&[#]8221; durur.
Yürür&[#]8230;
Büyür&[#]8230;
Ergenleşir&[#]8230;
Okur&[#]8230;
Evlenir&[#]8230;
İş kurar&[#]8230;
Biz halen aynı yerdeyiz.
- Şu çocuk bir ayaklarının üzerinde dursun.
Yetmez, az gelir bize onun başardıkları&[#]8230;
Büyümezler gözümüzde&[#]8230;
[*] [*] [*] [*]
Ailede bu yük bizim omuzlarımızda.
Çocuklar &[#]8220;çüve&[#]8221; duracaklar.
Hızımızı alamayız.
Mahallenin sorunlarına el atarız.
Derneklere, sendikalara gireriz.
Siyasete adım atarız.
Kendimizden geçeriz.
Şu mahalleyi bir ayağa kaldıralım.
Köyümüzün sorunları bitsin.
İlçenin, ilin, memleketin sorunlarını omuzlarız.
O kadar güçlü hissederiz ki kendimizi&[#]8230;
Her şeyi biz ayağa kaldırırız.
Zaman akıp gider.
Gün gelir.
Hedeflerimizi bir bir küçültürüz.
Memleketten, Zonguldak&[#]8217;a&[#]8230;
İlçeden köye&[#]8230;
Mahalleden aileye kadar gerileriz.
En sonunda çocuklardan da vazgeçer&[#]8230;
Kendimizi kurtarma çabasına düşeriz.
İşte o zaman anlarız, biz bir ömrü bitirmişiz&[#]8230;
Ne işler yapmışız&[#]8230;
Ama &[#]8220;çüve&[#]8221; duramamışız.
Durabilmişsek, ne mutlu bize&[#]8230;
