İnsanoğlu bu akıl sır ermez.
Her nedense hiç olmadığı gibi görünmek ister.
Bir takım kaygılarını gidermek için normal davranmak yerine, başka türlü davranmayı
seçer.
Aslında çok efendi, içe kapanık bir dostum vardı.
Normal ilişkileri içinde, tam bir beyefendi ve kibar.
Karıncayı incitmekten kaçınan bir tip.
Ancak zaman, zaman, hani derler ya &[#]8221;şeytan dürttü&[#]8221; diye onun gibi dürtüldüğünü
biliyorum.
O dürtülme döneminde, efendilik, naziklik hak götüre.
Tam bir bıçkın.
Küfürbaz.
Saldırgan.
Kime, neye karşı durduğu belli olmayan biri olup çıkıyor o dönemlerinde.
İnsanın karakterinde meydana gelen dalgalanmalar, genelde mevsim
değişikliklerinde oluşur.
Bu türden davrananlara çevresi &[#]8220;Kiraz mevsimi&[#]8221; &[#]8220;Patlıcan mevsimi&[#]8221; etkisinde olduğunu söyler.
&[#]8220;Aman dikkat edin, patlıcan mevsiminde bu kafayı sıyırır&[#]8221; &[#]8220;Kiraz mevsimi geldiğinde, ne yapacağı belli olmaz tırlatır&[#]8221; gibilerinden uyarılarda bulunurlar.
&[#]8220;İyi saatte olsunlar&[#]8221; zamanlarında kime nasıl zarar vereceğini düşünenlerin içine
düşeceği hatalardan çekip çıkartılması gerekmektedir.
Eh&[#]8230; bu iş uzmanlık gerektirdiğinden bizim gibi sıradan insanların yapacak pek
bir şeyi yok.
Onun için &[#]8220;Bırak sarhoşu yıkılsın&[#]8221; diyerek omuz silkmekte pek anlam taşımıyor
genelde.
Arkadaşım, son dönemlerinde normal dışı davranışlarından çevresini rahatsız
etmemek için ortalıkta görünmüyor.
Geçenlerde gördüm kendisini.
Tam bir beyefendi kimliği ile karşımda duruyordu.
Ayak üstü bir iki lafladık.
Hafif bir lodos esintisi var.
Mevsim ilkbahar.
Doğa uyandım, uyanacağım diyor.
Kiraz ve patlıcan henüz ortalıkta yok.
On, on beş dakika kadar konuştuktan sonra, arkadaşımın bakışları değişti.
Saç telleri elektrik çarpmış gibi dimdik oldu.
Ses tonu tuhaflaştı.
Kriz falan geçiriyor sandım.
&[#]8220;İyi misin?&[#]8221; diye sordum.
Hay sormaz olaydım.
Yakası açılmadık küfürler, el kol hareketleri, hani gücü yeteceğini anlasa
saldırıya geçecek.
Dondum kaldım.
Çevremiz kalabalıklaştı.
Öylece bakıyorlar.
Ayrıldım arkadaşımın yanından.
Etrafımızda toplananlar, arkadaşımın ağzını burnunu neden kırmadığımı sordular.
Millete eğlence gerekli.
Arkadaşıma kıyamam. Hastalığının alay konusu edilmesini de istemem doğrusu.
Bırakırım kendisini hiç olmadığı gibi görünsün varsın.
Nasıl olsa belli bir süre sonra normale dönecek.
Ve ya birileri gelip onu normalleştirecek.!
