Eğer yeniden başlayabilseydim hayata,
Neşeli olurdum, ilkinde olmadığın kadar.
Gerçek dertlerim olurdu,
Hayali olmayanların yerine.
Hayatın her anını gerçek
Ve verimli kılan insanlardan olurdum.
Farkında mısınız bilmem?
Hayat budur zaten...
Termometre, su, şemsiye ve paraşüt...
Almadan gitmeyen insanlardanım ben.
Yeniden başlayabilseydim,
İlkbaharda pabucumu fırlatır, atardım.
Ve sonbahar bitene dek yürürdüm.
Çıplak ayakla.
Bilinmeyen yollar keşfeder,
Güneşin tadına varır,
Çocuklarla oynardım,
Bir şansım daha olsaydı eğer...
Fakat işte 85'imdeyim ve biliyorum...
Ölüyorum...
Luis Borges böyle diyor...
85 yaşın tecrübesiyle tarif ediyor.
Yaşam...
Hayat...
Kendime bakıyorum.
Eşe-dosta...
Akrabaya...
Etrafıma...
Bizi yönettiğini zannedenlere...
Yönetmek isteyenlere...
İdare edenlere...
Bu açıdan bakıyorum.
Tek insan yetmiyor.
İstiyorum ki, herkes sevsin bizi.
Sevilmek...
Güzel duygu.
Eminim...
Her insan sevilmek ister.
Çok sevilmek ister.
Parola şudur.
Tek gönülde buket olmak var.
Ya da her gönülde papatya...
Çaba bu yönde olmalıdır.
Bizim sevmediğimiz.
Sevemediklerimiz.
Hatta bizi sevmeyenler.
Sevemeyenler.
Düşman olanlar...
Onlar bile sevilmek ister.
Bilerek veya bilmeyerek...
Yaptıkları hatalara...
İşledikleri günahlara verilecek mantıklı cevapları var kendilerinde...
Olmasa...
Böyle bir yolu tercih etmezler.
Ondan dolayı sevilmek...
Sevmek...
Onların da hakkı...
Böyle düşünürler.
[*] [*] [*] [*]
Tek çare...
Kollarımızı açmalıyız.
Kendimizi kucaklamak.
Yanlış.
Yetersiz.
Daha fazla kişiyi saracak şekilde açmalıyız kollarımızı.
Akköy'de...
Kollarınla kendi sarmak...
Yanlış...
Hoş karşılanmaz.
Beden dili derslerinde...
Kollarını göğüs hizasında sarmak...
- Kendine güven.
Diye anlatılsa da...
Akköy'de öyle değil.
Gördülerse seni öyle...
Uyarı gelir.
- Aç kollarını...
- Ne olmuş?
- Öyle durma, yetim misin sen?
Çok bilinmez...
Sözlü kültürün yüksek olduğu bir yerdir Akköy.
İnsanlar bilir.
Konuşur.
Bazen konuştuklarını neden yaptıklarını bilmezler.
Bu konuda olduğu gibi...
[*] [*] [*] [*]
Yetmiş iki millete aynı nazarla bakıyorsanız.
Kollarınızı kapatamazsınız.
Tek kendinizi saramazsınız.
Başkalarını kucaklamalısınız.
Söylenmek istenen özetle budur.
- Yetim misin?
Yalnızlık.
Tek kişi olma.
Kimsen olmaması durumu...
Dahası...
Kucaklayacak insanlar var..
Özeti bu...
Velhasılı...
85 yaşındaki bir şairden yeniden imkan şiiri.
O zaman yeni keşif yapmaya gerek yok.
Var olanı kullanmak lazım.
Çünkü yeniden doğuşta başka dünya var.
Ona göre yaşamak lazım.
Bugünlük bu kadar...
Kalın sağlıcakla...
