Zonguldak Belediye Başkanı İsmail Eşref, seçimlerden önce ve hemen sonrasında 100. Yıl Şehirlerarası Otobüs Terminali&[#]8217;nin aynı yerinde yenileneceğini söylemişti.


Biz de bu fikre karşı çıkmış, terminalin daha önceden planlandığı gibi Asma istikametinde, çevre yolu üzerindeki TTK´ya ait demir ambarlarının bulunduğu yere yapılmasında ısrar etmiştik.


Eşref´in fikrinin bu yönde gelişmesi kent adına çok önemli.


Şimdi eski Başkan Secaattin Gonca buradan kendisine bir pay çıkartmasın.


Biz ona da bu konuda ısrarcı olmuştuk.


Gonca, "Seçim yaklaşırken bu konulara giremem. Otobüsçülerle karşı karşıya gelmek istemem" demişti.


Ne kadar basit bir düşünce değil mi?


Sanki Gonca´nın geleceği, Zonguldak´ın geleceğinden daha önemli.


Bakın Eşref, seçimde önce "Terminal yerinde kalacak" dedi.


Seçimi kazandı, "Terminal yeni yerine yapılacak" diyor.


Gonca ile Eşref arasındaki fark işte bu.



Kimse &[#]8216;büyük&[#]8217; istemiyor


Zonguldak´ta kimse kendinden büyük bir kişinin olmasını istemiyor.


Elbette bu yorumu geniş halk kitleleri için söylemiyoruz.


Etkin, yetkin, siyasette ve ticarette etkin kişiler için söylüyoruz.


Zonguldak´ın asıl sıkıntısı bu.


"Sadece ben olayım, en zengin ben olayım, sadece ben yiyeyim, hepsi benim olsun" mantığı yüzünden gelişmiyor.


Geçmişte görev alan siyasetçilerimiz arkalarında yeni bir isim bırakmadılar.


Kendileri görev yaparken de yeni isimlerin çıkmasını engellediler.


Biz "Sadece ben seçileyim yeter" diyen ve bu nedenle seçim çalışmalarına yeteri kadar asılmayan milletvekilleri bile gördük bu şehirde.


Ne oldu?


Hep onlar oldu.


Şimdi nerdeler?


Yoklar&[#]8230;


Peki oldu mu şimdi?


İşadamları farklı mı?


Hayır.


Onlar da kendi önlerine geçebilecekleri işadamlarına çalım attılar.


Bölgemizde siyasetin zayıf olması için çaba gösterdiler.


Güçlü siyasetçiden çekindiler.


Güç odakları hemşehricilik yaparak siyaseti de elinde tuttu.


Ne oldu peki?


Bu adamlar büyüdü. Zonguldak küçüldü.


Biz kaybettik, onlar kazandı.


Ama meşhur bir atasözü vardır:


"Ağlayanın malı gülene yaramaz" diye.


Ya da "Alma mazlumun ahını çıkar aheste aheste."