Gözlerim fal taşı gibi&[#]8230;
Ağzım da bir karış açık.
Şaşkaloz bir ifade yapıştı yüzüme.
Yüzüne sert bir yumruk almış boksör gibiyim.
Beynim sallanmış burnumun ucunu göremediğim gibi, yönümü de tayin edemiyorum.
Hakemi arıyor gözlerim.
Hani birden on´a kadar saysın da ben pes edeyim.
Hakem yok ortalıkta.
Zaten ben de ringde dövüşen boksör değilim.
Tabanları yağlayıp kaçacağım içinde bulunduğum bunalımdan.
Kaçamıyorum.
Dizlerimde derman yok.
Sıkıntılarıma derman olacak bir doktor var mı?
Etrafıma bakıyorum.
"İyi olacak hastanın doktor ayağına gelir" derler.
Nerdeee?
İyi olmaya niyetim var da&[#]8230;
Bu kötü duruma neden düştüğümü bir anlasam, gerisi kolay.
Etrafıma, öteki insanlara bakıyorum.
Çoğu benim içinde bulunduğum durumu yaşıyorlar.
Hepsi dalgın.
Hepsi kara kara düşünür halde.
İçimden, bu hastalık ´salgın´ herhalde diye düşünüyorum.
Biri çıkıyor, yanık bir sesle "Dertleri zevk edindim. Bende neşe ne arar?" diye şarkı söylüyor.
Dertleri, sıkıntıları zevk edinmek de ayrı bir yetenek olmalı.
Elbette insanın elinden bir şey gelmeyince, çektiği acıdan zevk almanın yolunu bulacaktır!
Kanırta kanırta, alıştıra alıştıra, dayata dayata, hazmettire hazmettire&[#]8230;
Birileri çıkıyor ortaya.
Onlarca antlaşma imzalıyor.
Bir başkası, çok daha fazlasına imza atıyor.
Nerede ve hangi anlaşmalara imza atıldığını kimse bilmiyor.
Bilmekte gerekmiyor zaten.
Günün birinde çat kapı birileri gelecek ve anlaşmanın gereğini yerine
getirmemizi isteyecek.
O zaman biz de o gerekçenin ne olduğunu anlamış olacağız.
"İş işten geçtikten sonra." Gözler o zaman daha fazla açılacak ve şaşkalozluk tavan yapacak.
İçinde bulunduğum durum için, hani nakavt olduğumu söylemek üzere yanıma onlarca hakem gelecek.
Daha bir demeden, çan çalacak ve hakemler "Nakavt" diyecekler.
Şimdi bana "Daha açık anlatsana" diyeceksiniz.
Yağma yok.
"Açmak ve açılmak" benim işim değil.
Ağzıma burnuma bulaştırmak istemiyorum.
"Açmam, açamam. Çünkü derin derindir, dil yarası var ki!" şarkısını hatırlar mısınız?
