Zonguldak&[#]8230;
Acıları kendinden büyük&[#]8230;
Umutları kendinden büyük&[#]8230;
Hayal kırıklıkları kendinden büyük&[#]8230;
Karanlıklar da olmasa, ayıplarıyla çırılçıplak.
Tüm sorunlarına karşın kayıp şairlerin ruhları çıkagelir kimi zaman.
Kentin etekleri tutuşuverir.
Önceki gece böyle bir akşamdı.
Yazarımız Derya Aydan şöyle diyordu;
&[#]8220;Sis&[#]8221; başlıklı yazısında
&[#]8220;Öyle yoğundu ki sis, kaldırıma dizili ağaçlardan birini görüyordum her defasında, bir kaç adımdan sonra diğeri beliriyordu uzaktan, dal dal, hayal meyal&[#]8230; Öyle güzeldi ki. Ve birden dank etti kafama. &[#]8216;Hayat bu işte&[#]8217; dedim. Sen yürüdükçe yavaş yavaş çıkıyor karşına. Koşarsan eğer, bodoslama dalabilirsin bir şeylere, görmüyorsun ki önünü. Durursan hiçbir şey çıkmaz karşına, ama gördüklerini iyice hazmedersin bu sefer de. Yürüyeceksin yavaş yavaş, kendi hızında, baka baka. İstesen de daha ileriyi göremezsin, ancak tahmin edebilirsin. Göremediğin bir şey için ne diye endişelenesin? İşte çıktı bir ağaç daha, kıvrılmaya başladı yol.. Sen de kıvrıl öyleyse, dön onunla birlikte, uyum sağla. Devam et. Hayat sana akacak zaten işte böyle, yavaşça... &[#]8216;Şu an´a odaklan sen sadece, görebildiklerine; güzelliklerini fark et, bak iyice, tam da şu anda mutlu ol, huzurlu ol. Şu andan başka, şu anda gördüklerinden, birlikte olduklarından, yaptıklarından başka bir şeyin yok çünkü&[#]8230;&[#]8221;
Önceki gece dalga dalga yayılan sis, Derya Aydan&[#]8217;ın sözlerinin özeti gibiydi. Kente tepeden bakarken &[#]8220;süt liman&[#]8221; adeta &[#]8220;süt denizi&[#]8221; gibi serpilivermişti karanlığın içinde.
Attila İlhan&[#]8217;ın &[#]8220;Sisler Bulvarı&[#]8221;nı anımsatıyordu bu manzara.
Şairin dediği gibi; &[#]8220;sokak lambaları öksürüyordu&[#]8221;
Neonların üzerinde uzanan sis kentin kalbini susturuyordu adeta.
Aynen Attila İlhan&[#]8217;ın dediği gibi fazla söze gerek bırakmıyordu;
SİSLER BULVARI
elinin arkasında güneş duruyordu
aylardan kasımdı üşüyorduk
ağacın biri bulvarda ölüyordu
şehrin camları kaygısız gülüyordu
her köşe başında öpüşüyorduk
[*][*][*]
sisler bulvarı´na akşam çökmüştü
omuzlarımıza çoktan çökmüştü
kesik birer kol gibi yalnızdık
dağlarda ateşler yanmıyordu
deniz fenerleri sönmüştü
birbirimizin gözlerini arıyorduk
[*][*][*]
sisler bulvarı´nda seni kaybettim
sokak lambaları öksürüyordu
yukarıda bulutlar yürüyordu
terkedilmiş bir çocuk gibiydim
dokunsanız ağlayacaktım
yenikapı´da bir tren vardı
[*][*][*]
sisler bulvarı´nda öleceğim
sol kasığımdan vuracaklar
bulvar durağında düşeceğim
gözlüklerim kırılacaklar
sen rüyasını göreceksin
çığlık çığlığa uyanacaksın
sabah kapını çalacaklar
elinden tutup getirecekler
beni görünce taş kesileceksin
ağlamayacaksın! ağlamayacaksın!
[*][*][*]
sisler bulvarı´ndan geçtim sırılsıklamdı
ıslak kaldırımlar parlıyordu
durup dururken gözlerim dalıyordu
bir bardak şarabda kayboluyordum
gece bekçilerine saati soruyordum
evime gitmekten korkuyordum
sisler boğazıma sarılmışlardı
[*][*][*]
bir gemi beni afrika´ya götürecek
ismi bilmiyorum ne olacak
kazablanka´da bir gün kalacağım
sisler bulvarını hatırlayacağım
kırmızı melek şarkısından bir satır
lodos´tan bir satır yağmur´dan iki
senin kirpiklerinden bir satır
simsiyah bir satır hatırlayacağım
seni hatırlatanın çenesini kıracağım
limanda vapur uğuldayacak
[*][*][*]
sisler bulvarı bir gece haykırmıştı
ağaçları yatıyordu yoksuldu
bütün yaprakları sararmıştı
bütün bir sonbahar ağlamıştı
ağlayan sanki istanbul´du
öl desen belki ölecektim
içimde biber gibi bir kahır
bütün şiirlerimi yakacaktım
yalnızlık bana dokunuyordu
[*][*][*]
eğer sisler bulvarı olmasa
eğer bu şehirde bu bulvar olmasa
sabah ezanında yağmur yağmasa
şüphesiz bir delilik yapardım
hiç kimse beni anlayamazdı
on beş sene hüküm giyerdim
dördüncü yılında kaçardım
belki kaçarken vururlardı
[*][*][*]
sisler bulvarı´ndan geçmediğim gün
sisler bulvarı öksüz ben öksüzüm
yağmurun altında yalnızım
ağzım elim yüzüm ıslanıyor
tren düdükleri iç içe giriyorlar
aklımı fikrimi çeliyorlar
aksaray´da ışıklar yanıyor
sisler bulvarı ayaklanıyor
artık kalbimi susturamıyorum
