Kendini sütten çıkmış ak kaşık gibi görüyor.
Toplamış karşısına süt kuzularını.
Konuşuyor da konuşuyor.
Külhan ağzı kullanıyor.
O ağızla konuşuyor ki, karşısındaki süt kuzuları, &[#]8216;süt dökmüş kedi gibi&[#]8217; tırsmış bir şekilde otursunlar diye.
Arada bir veriyor coşkuyu.
Kendini alkışlattırıyor.
Şöyle kısık göz ile karşısındakilere bakıyor.
Hani aralardan kendini alkışlamayanlar var mı yok mu diye süzüyor ortalığı.
&[#]8220;Sütten ağzı yanıp da yoğurdu üfleyenlerden&[#]8221; aralara sızmış olabilir mi diye merak ediyor.
Yok, hepsi süt kuzusu.
Tek tek seçilmiş, sorunsuz kuzular.
Söylediklerini dinlemek ile yükümlüler.
Söylenenlere inanmasalar bile inanmış gibi davranan bir kalabalık.
Akıldan değil, göbekten bağımlılar.
Ana kuzuları. Henüz otlamayı bilmiyorlar.
O yüzden, göbekten bağımlılar.
Aslında ufaktan ufaktan otluyorlar.
Ancak arada bir karın ağrıları tutuyor.
Her ne hal ise.
Adam konuşuyor.
Kendine göre doğru olanı yapıyor.
Ezber bozduğunu söylüyor, ama arada bir ezberlediği metnin dışına çıkıyor.
O yüzden sık sık bozuluyor morali.
Kendi morali bozulunca durur mu?
Var gücü ile karşıtlarının moralini bozmak için çaba harcıyor.
Beceriyor da.
Kıtır atmakta üzerine yok.
Sazan balığı gibi, attığı kıtırların üstüne atlayan hasımlarına bakıp bakıp hınzırca gülüyor.
Adam sürekli konuşuyor.
İçeride, dışarıda, salonlarda, aklınıza gelebilen her yerde konuşuyor.
Adamı tarif etmekten ne diyeceğimi unuttum.
Onun bir özelliği de bu zaten.
İnsana ne diyeceğini unutturmak.
O kadar karmaşık, o kadar aklı baştan alan konular ortaya atıyor ki, içinden çıkabilirsen çık.
Belki de o yüzden konuşurken, kimseden çıt çıkmıyor.
Belki de ne demek istediğini anlamaya çalışmaktan yerlerinden kıpırdayamıyorlar.
Belki de velinimet olarak gördükleri için, ekmeklerinden olmak korkusu ve kuşkusunu yaşadıklarından süt kuzusu pozisyonlarını koruyorlar.
Adam konuşuyor.
&[#]8220;Herkes konuşsun&[#]8221; diyor.
Ağzını açacak olanı,
&[#]8220;Şimdi değil. Herkes konuşacak ama ben sustuğum zaman&[#]8221; diye susturuyor.
Geriye ne kalıyor?
Adamın susmasını bekleyene kadar sözlerini dinlemek.
