Ne diyordu Cemal Süreya:
&[#]8220;Sizin hiç babanız öldü mü?
Benim bir kere öldü, kör oldum.
Yıkadılar, aldılar götürdüler.
Babamdan ummazdım bunu, kör oldum.&[#]8221;
[*] [*] [*]
Soma&[#]8217;da babalar öldü.
Her yaştan yüzlerce çocuk yetim şimdi...
Kimisinin aklı erdi olup bitene&[#]8230;
Şaşırıp kaldılar.
Kör oldular hepsi.
Ummuyorlardı, beklemiyorlardı babalarından bunu.
&[#]8220;Baabaaaaaa&[#]8221; diye koştular bir tabutun ardından.
Beklediler her şeyin kötü bir rüya olmasını&[#]8230;
Hiç uyanamayacakları bir rüyadaydılar.
Geri dönüp el sallayan olmadı.
Geri dönüp söylenen olmadı.
[*] [*] [*]
Kimisinin ermedi aklı henüz.
Oyun gibiydi her şey&[#]8230;
Hiç oynanmamış bir oyun.
Kalabalıktı etraf.
İnsanlar aşağı-yukarı koşuşturuyordu.
Gözyaşları, çığlıklar vardı.
O kalabalık içinde bir eksiklik vardı.
Yoktu &[#]8220;Baba&[#]8221;
O da gelecekti belki&[#]8230;
[*] [*] [*]
Anlatıldığına göre &[#]8220;cennete&[#]8221; gitmişti baba.
Belki iki adımlık yerdi.
İşe gider gibi yani!
Madene girer gibiydi.
Baba bu.
Gittiği yerden gelirdi elbet.
Hep öyle olmadı mı?
Gelip sevmediler mi?
Oyun oynamadılar mı?
Yine gelecekti işte!
[*] [*] [*]
&[#]8220;İyi de; bu kalabalık, bu gözyaşları niye?&[#]8221;
&[#]8220;Bu çığlıklar niye?&[#]8221; diye soramadı çocuklar.
[*] [*] [*]
Siz ne derseniz deyin.
Hangi bahaneye sığınırsanız sığının.
Kimi savunursanız savunun.
Neye üzülürseniz üzülün.
Neyi tartışırsanız tartışın.
Kimi yuhalarsanız yuhalayın.
Kimi tokatlarsanız tokatlayın.
Kimin acısını politize ederseniz edin.
Babaları öldü.
Kör oldu o çocuklar&[#]8230;
[*] [*] [*]
Madendeki yangın bitti.
Her şey laf!
Hiç birimizin söndüremeyeceği kadar büyük bir yangın başladı çocuk yüreklerde&[#]8230;
